Oorlogsvlerke

Met haar sonskyn-glimlag vind sy haar pad,

soos die vuur van hoop binne haar brand.

Die stormsee is weg gesteek in haar hare

en sy weet, ‘n vegtersgees klop in haar are.

 

Opgewonde bou sy nuwe drome met woorde,

ken geen perke: die kreatiwiteit in al sy soorte.

Haar vrees haar kompas; gereed en op merke,

terwyl sy haar hartseer koester soos vlerke.

 

Geen wind en  geen storm sal haar nou keer,

al weet sy van die oorlog wat wag in elke tree.

Skoonheid in swaarkry; sy staan swaard in hand

vir dié oomblik – tyd van twyfel in ewige stilstand.

les nits que no acaben mai paula bonet.jpg
by Paula Bonet

© Ilka Steyn, 2016. Alle regte voorbehou.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s